Λεύτερος

Μια μέρα σ’ ένα ξέφωτο σε βρήκαν.

Είχες ζήσει μόνος, όπως ήθελες, λεύτερος,

χωρίς έγνοιες, μακριά απ’ το βουητό που έκαναν κάτι παράξενα μηχανήματα και οι φωνές απελπισμένων «ανθρώπων» που έτρεχαν, όχι σαν κι εσένα μέσα στα δέντρα, αλλά ανάμεσα σε τσιμέντο για να προλάβουν. Τι ήθελαν να προλάβουν θα αναρωτιέσαι. Δεν χρειάζεται να ξέρεις, εσύ ήσουν μακριά απ’ αυτά, ήσουν λεύτερος.

Μέχρι που σε βρήκαν.

Σε κοίταξαν και νόμιζαν πως ήσουν άρρωστος γιατί τα μάτια σου δεν ήταν σαν και τα δικά τους, θολά, γιατί το πρόσωπό σου ήταν φωτεινό, η όψη σου ήταν γαλήνια και η καρδιά σου χτύπαγε δυνατά.

ΑΡΡΩΣΤΟΣ!

Έτσι φώναξαν.

Σε άρπαξαν και σε πήγαν σ’ ένα παράξενο μέρος. Εκεί θα σε έκαναν «καλά», «σαν όλους τους ανθρώπους». Εσύ δεν ήξερες, απορούσες.

Πως γίνεται τόση δυστυχία;

Πως γίνεται να μην κοιτάει κανένας τον άλλο στα μάτια;

Δεν ήξερες, εσύ ήσουν λεύτερος.

Σου γράφω αυτό το γράμμα γιατί αυτοί σε άλλαξαν.

Σου έβαλαν ψεύτικη καρδιά γιατί η δική σου χτύπαγε πολύ δυνατά.

Σου άλλαξαν την όψη για να μοιάζεις με αυτούς.

Πως γίνεται τόση αγάπη;

Πως γίνεται να μας κοιτάει στα μάτια;

Δεν ήξεραν, ήταν σκλάβοι.

Τώρα δεν μπορείς πια να αγαπήσεις όπως πριν, να νιώσεις τον ήλιο να σε χτυπάει και να σκέφτεσαι ότι σε αγκαλιάζει, να αγκαλιάσεις εσύ ένα δέντρο και να ακούς σ’ αυτό την φύση ολάκερη.

ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΛΕΥΤΕΡΟΣ.

                                                                                                                Δημήτρης Λ