Αντίο

Απόγνωση.
Πόσο πιο πολύ να προσπαθήσω;
Τι άλλο να κάνω για να δω ξανά το πρόσωπό σου;
Τι άλλο να κάνω για να σε ξαναπάρω αγκαλιά το πρωί όταν ξυπνάς και το βράδυ όταν πέφτεις για ύπνο;
Τι άλλο να κάνω για να με κοιτάξεις ξανά όπως με κοίταζες παλιά;
Νιώθω άσχημα που προσπαθώ κι εσύ δεν νοιάζεσαι καθόλου.
Έκανα τα πάντα ή όσα μπορούσα τουλάχιστον να κάνω.
Πως μπορείς να μην νοιάζεσαι;
Πως;
Το ξέρω πια δεν είναι όπως παλιά.
Δεν ζητάω όμως πολλά.
Ζητάω ένα φιλί όπως παλιά, μια αγκαλιά όπως παλιά, ένα χαμόγελο απ’ τα χείλη σου που κάνει τους ουρανούς, τις θάλασσες, ολόκληρο τον κόσμο να μοιάζουν ομορφότερα.
Ίσως ζητάω πολλά τελικά.
Καλύτερα να με ξεχάσεις αν δεν το χεις κάνει ήδη.
Μακάρι να νιώσουν κι άλλοι άνθρωποι αυτά που ένιωσα κοιτώντας το χαμόγελό σου.
Ήσουν μια όαση στου κόσμου την ασχήμια.
Αντίο λοιπόν και να προσέχεις.